Ομιλία π Αμοργιανού στην κοπή της Αγιοβασιλόπιτας του Συλλόγου Φίλων Βυζαντινής Μουσικής κ Παράδοσης Νάξου « Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ»

Ομιλία  π Αμοργιανού  στην κοπή της Αγιοβασιλόπιτας  του Συλλόγου Φίλων  Βυζαντινής Μουσικής κ Παράδοσης Νάξου « Ο ΑΓΙΟΣ  ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ»

 

Πνευματικό Ιδρυμα Παναγίας  Παντανάσσης  --10/2/2016

 

ΘΕΜΑ ¨ Η  ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ»

 

Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί αδελφοί,

παίρνοντας αφορμή από την ακολουθία της Αγιοβασιλόπιτας που σε λίγο θα ευλογήσει ο Σεβασμιώτατος, και με την ευκαιρία ότι ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή ενός καινούριου έτους,  θα ήθελα να ξεκινήσω την ομιλία μου, με κάτι πολύ όμορφο που λέει ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, σχετικά με τον χρόνο: «Αν μπεις, λέει ο Άγιος, σ’ ένα ποτάμι μέσα και πας να λουστείς, το νερό που ακουμπάει στο σώμα σου, μία μόνον στιγμή είναι το ίδιο. Μετά από μια στιγμή δεν είναι το ίδιο νερό, φεύγει και έρχεται άλλο νερό. Και μετά από λίγο άλλο και άλλο, κι αν καθίσεις μια ώρα μέσα στο ποτάμι, δεν ξέρω πόσες φορές θα αλλάξει το νερό. Όμως το ποτάμι μένει το ίδιο, ενώ το νερό δεν είναι το ίδιο. Έτσι και το ποτάμι του χρόνου, τρέχει κι αυτό και μας αγγίζει. Και περνούν οι στιγμές, οι ώρες οι ημέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Και ενώ ο χρόνος φεύγει τα σημάδια μένουν. – Ποια είναι τα σημάδια; Ρωτάει ο Άγιος Βασίλειος; Πάρτε παράδειγμα ένα μικρό βρέφος. Μετά από λίγο μεγαλώνει και γίνεται νήπιο, μετά γίνεται παιδί και πάει στο σχολείο, μετά γίνεται έφηβος. Μετά γίνεται νέος Άνδρας, ώριμος και γέρος. Και κλείνει ο Άγιος Πατέρας λέγοντας: έτσι τρέχει ο χρόνος στη ζωή μας και αλλάζει διαρκώς».

            Αυτή είναι μια απλή αλλά συνάμα μια τόσο μεγάλη αλήθεια από την διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου. Βέβαια, θα μπορούσε εδώ να αναρωτηθεί κανείς - γιατί άραγε ο Μέγας Βασίλειος θέλει να υπενθυμίσει μια αλήθεια τόσο γνωστή σε όλους μας, ότι δηλαδή ο χρόνος τρέχει στη ζωή μας και αλλάζει διαρκώς, λες και είναι κάτι που δεν το γνωρίζουμε; Γιατί ο Άγιος Πατέρας αυτό που ουσιαστικά θέλει από εμάς, είναι να δούμε τον καινούριο χρόνο που ανοίγει μπροστά μας ο Θεός, σαν μια μοναδική ευκαιρία την οποία πρέπει να εκμεταλλευτούμε και να αξιοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο. –Πότε θα εκμεταλλευτούμε και θα αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας με τον καλύτερο τρόπο; Όταν θα αρχίσουμε να φροντίζουμε, γι’ αυτό που λένε οι Πατέρες και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, όταν θα αρχίσουμε να φροντίζουμε για την «αλλοίωση της ζωής μας» προς το καλό.

            Αλλοίωση της ζωής! Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Σίγουρα πολλά πράγματα. Εγώ θα καταθέσω, στην αγάπη σας, λίγες απλές σκέψεις. Αλλοίωση ζωής σημαίνει να στρέψουμε τη ζωή μας προς τον Χριστό και έτσι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε και βιώνουμε την ζωή.  Να  αλλάξουμε, όμως, όχι το έξω μας, όχι το γύρω μας, αλλά το μέσα μας. Λέει ένας Ρώσος Άγιος, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: ότι ο Θεός δεν εκτιμά τι είναι ή τι έχει ο άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο, πως ντύνεται, πως τρέφεται, πως διδάσκεται ή πόσο τον εκτιμούν οι άλλοι. Ο Θεός κοιτάζει την καρδιά του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν προσέχει την εξωτερική θέση του ανθρώπου, αλλά την εσωτερική του πρόοδο, την ανάπτυξη και τον εμπλουτισμό του εν πνεύματι και αληθεία. Να  αλλάξουμε, λοιπόν, το μέσα μας στηριζόμενοι πάντα, όχι στις δικές μας δυνάμεις αλλά στην συνεργασία μας με τον Θεό. Ξέρετε…  στην γλώσσα της Εκκλησίας μας, υπάρχει η λέξη «συνέργεια», που σημαίνει πως για να πετύχουμε οτιδήποτε πνευματικό πρέπει να ενεργήσουμε και εμείς, αλλά πρωτίστως πρέπει να ενεργήσει ο θεός. Μαζί θα κάνουμε τον αγώνα μας. Η χάρις του Θεού και ο άνθρωπος. Το έλεος του Θεού και ο άνθρωπος.

            Αλλοίωση ζωής, σημαίνει να εναρμονίζουμε το θέλημά μας, με το θέλημα του Χριστού μας. Να το πω πιο απλά. Να είμαστε όπως μας θέλει ο Θεός και κάθε τι που κάνουμε στη ζωή μας, να φωτίζεται από το Θεό και να ζυμώνεται από τη χάρη Του, ώστε να αποκτά μια άλλη ομορφιά και ιδιότητα.

Ότι κάνουμε στην καθημερινότητά μας, εκεί που βρίσκεται ο κάθε ένας, είτε στο σπίτι του, είτε στην δουλειά του, είτε στον δρόμο, είτε οπουδήποτε αλλού, ότι κάνουμε να είναι άγιο, δηλαδή να είναι αφιερωμένο στο Θεό. -Και γιατί λέμε στην καθημερινότητά μας; Γιατί ο Χριστός θα μας καλέσει μέσα στην καθημερινότητα μας, μέσα στις συνθήκες τις ζωής μας.  –Θυμάστε τους μαθητές του Χριστού μας όταν συνάντησαν πρώτη φορά τον Κύριο στην όχθη της λίμνης Γενησαρέτ; Ο Χριστός ήταν στην όχθη της λίμνης και κήρυττε το λόγο του Θεού. Όταν είδε δύο ψαροκάικα, ζήτησε ν’ ανέβει σ’ ένα από αυτά, επειδή ο κόσμος συνωστιζόταν γύρω του. Το πλοίο ήταν του Αποστόλου Πέτρου. Ανέβηκε, λοιπόν, τράβηξαν το ψαροκάικο μέσα στην λίμνη και άρχισε να κηρύττει από εκεί. Σημειώνει μάλιστα ο Ευαγγελιστής Λουκάς ότι την ώρα που τους βρήκε ο Χριστός, οι ψαράδες έπλεναν τα δίχτυα. Στη συνέχεια κατ’ εντολή του Χριστού ξανά προσπάθησαν να ψαρέψουν. Κι ενώ δεν είχαν πιάσει τίποτε την προηγούμενη νύχτα τώρα έπιασαν πάρα πολλά ψάρια. – Γιατί ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει αυτήν την λεπτομέρεια, ότι δηλαδή την ώρα που συνάντησε ο Χριστός τους μαθητές του εκείνοι έπλεναν τα δίχτυα;  Γιατί θέλει να μας δείξει ότι ο Χριστός συνάντησε τους πρώτους μαθητές μέσα στην καθημερινότητά τους και μέσα σ’ αυτή τους κάλεσε. Τους βρήκε μέσα στον αγώνα της ζωής, μέσα σ’ αυτό που ήταν για τους μαθητές η ζωή του εικοσιτετραώρου. Γι’ αυτό ότι κάνουμε, στην καθημερινή μας ζωή,  να το κάνουμε με την αίσθηση ότι μας βλέπει ο Χριστός. Με αυτόν τον τρόπο θα μεταμορφώνουμε την καθημερινότητά μας και θα αλλοιώνουμε τη ζωή μας μέσα σε αυτήν, ποθώντας, προσμένοντας, λαχταρώντας την συνάντηση με τον Χριστό μας.

Αλλοίωση ζωής, σημαίνει να ανταποκριθούμε στην σπουδαιότερη πρόσκληση του Χριστού μας που είναι η αγιότητα. Λέει ο Χριστός μας: «Άγιοι γίνεσθε ότι εγώ Άγιος ειμί». Να γίνεται, λέει,  Άγιοι γιατί και εγώ είμαι Άγιος.  Τι όμορφο αλήθεια, να αρχίσουμε να αλλοιώνουμε τη ζωή μας προσεγγίζοντας στον βαθμό που μπορεί και αντέχει ο κάθε ένας την χάρη του Θεού, την αγιότητα του Κυρίου! Να μεταλάβουμε από αυτή την Αγιότητα και έτσι να χαριτωθεί η ζωή μας. Θα πει κανείς: -μα εμείς Άγιοι; Ναι άγιοι, γιατί όχι. Γιατί μας τρομάζει αυτή η λέξη; - Γιατί μας φαίνεται τόσο ξένη και απόμακρη; Αυτός δεν είναι ο στόχος κάθε Χριστιανού. Άγιοι όμως πως; Όχι από μόνοι μας, όχι με τις δικές μας δυνατότητες, αλλά Άγιοι με το Θεό. Άγιοι θα γίνουμε όταν εμείς θα ανοίξουμε την ψυχή μας και θα αφήσουμε το Θεό να έρθει και να την αγγίξει.  Και  ότι αγγίζει ο Θεός γίνεται άγιο και ιερό. Ας επιθυμήσουμε λοιπόν την αγιότητα γιατί δεν μπορούμε να αλλοιώσουμε τη ζωή μας εάν δεν έχουμε τέτοιες επιθυμίες. Επιθυμίες ιερές, όπως τις ονομάζει η Εκκλησία μας. 

Ο Προφήτης Δανιήλ ονομάζεται στην Παλαιά Διαθήκη «ανήρ επιθυμιών».  Το ίδιο και οι τρεις Ιεράρχες που γιόρταζαν λίγες μέρες πριν. Οι ύμνοι της Εκκλησία μας, τους ονομάζουν «άνδρες επιθυμιών». –Γιατί ονομάζονται έτσι οι Άγιοι; Γιατί δεν είχαν γενικά επιθυμίες, αλλά είχαν ιερές επιθυμίες, είχαν ιερούς στόχους. Ήθελαν να ζουν δίπλα στο Χριστό και να απολαμβάνουν αυτό που λέει πολύ όμορφα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, την «γλυκύτητα της θεογνωσίας». Δηλαδή να απολαμβάνουν την γλύκα που αισθάνεται και βιώνει κανείς όταν θα γνωρίσει το Θεό.

Με αυτήν την γλυκύτητα έζησε και ο Άγιος Χαράλαμπος  που εόρτασε σήμερα η Εκκλησία μας. Αξίζει να αναφέρουμε το βίο του, μιας και το θέμα μας είναι η αλλοίωση της ζωής, αφού και ο στόχος της ζωής του Αγίου Χαραλάμπους ήταν αυτός, να γνωρίσει τον Χριστό, να τον κρατήσει κλεισμένο για πάντα μέσα στην καρδιά του και έτσι να αλλοιώσει τη ζωή του. Έτσι εξηγείται που βρήκε ο Άγιος την δύναμη και υπέμεινε με τόση καρτερία και αντοχή τα τόσα φρικτά βασανιστήρια όταν λευκός γέροντας, κατάλευκος στην κεφαλή, κατάλευκος και στην ψυχή σύρθηκε στο μαρτύριο,  στην ηλικία των 113 ετών.

Ο Άγιος Χαράλαμπος, ζούσε στην περιοχή της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας στα χρόνια του Σεπτημίου Σεβήρου κατά τα τέλη του 2ου μ. Χ. αιώνα. Δεν ήταν απλός Χριστιανός ο Άγιος Χαράλαμπος, ήταν Πρεσβύτερος της Εκκλησίας και είχε αναπτύξει μια αξιόλογη κηρυκτική δράση. Όσο και αν προσπαθούσε το έργο του να γίνεται μόνο στις συνάξεις των πιστών, η φήμη του απλώθηκε. Οι ειδωλολάτρες τον κατέδωσαν στον Λουκιανό, τον διοικητή της περιοχής. Ο έπαρχος Λουκιανός έστειλε τους στρατιώτες του να τον συλλάβουν, εκείνοι εισέβαλλαν μέσα στην Εκκλησία, άρπαξαν τον γέροντα Ιερέα την ώρα που δίδασκε τους πιστούς και τον έφεραν στον ηγεμόνα.

Ο έπαρχος του είπε: - Γέρο, προσκύνησε τους Θεούς γιατί σε περιμένουν σκληρά βασανιστήρια. Ο άγιος με θάρρος απάντησε: Αν δεν βασανιστούμε πρόσκαιρα, δεν μπορούμε να κληρονομήσουμε τα αιώνια αγαθά γι’ αυτό, εμπρός βασάνισε το γρηγορότερο το γηραλέο μου σώμα, με ότι σκληρό μέσο θέλεις και θα διαπιστώσεις ποια είναι η δύναμη του Χριστού του αληθινού Θεού.

Αμέσως οι δήμιοι τον γύμνωσαν από την ιερατική του στολή και με σιδερένια νύχια άρχισαν να του ξεσχίζουν το σώμα. Ο γέροντας μάρτυρας υπέμεινε καρτερικά ενώ συγχρόνως δοξολογούσε το Θεό. Ο έπαρχος βλέποντας την καρτερία του Αγίου κυριεύτηκε από άγρια μανία, όρμησε πάνω του και με τα ίδια του τα χέρια προσπάθησε να γδάρει τον μάρτυρα. Εδώ, όμως, επεμβαίνει ο ίδιος ο Κύριος. Ξαφνικά, τα χέρια του επάρχου κόπηκαν από αόρατη ρομφαία και έμειναν εκεί κρεμασμένα πάνω στις σάρκες του Αγίου. Με κραυγές απόγνωσης ο έπαρχος παρακαλούσε τον Άγιο Χαράλαμπο να τον θεραπεύσει. Προσευχήθηκε ο Άγιος και το θαύμα έγινε. Τα χέρια του επάρχου αποκαταστάθηκαν και επανήλθαν στην θέση τους.

Μετά από αυτό το συγκλονιστικό γεγονός ο έπαρχος έπαυσε προσωρινά το διωγμό, έως ότου συνεννοηθεί με τον αυτοκράτορα. Ωστόσο οι δύο δήμιοι που βασάνισαν τον Άγιο, ο Βάπτος και ο Πορφύριος ομολόγησαν πίστη στο Χριστό και αμέσως αποκεφαλίστηκαν. Ο δε Άγιος επιτελούσε πολλά θαύματα σε όσους ασθενείς έρχονταν να τον δούνε και να τον ακούσουν.

            Η απάντηση του αυτοκράτορα δεν άργησε να έρθει. Διέτασσε να οδηγηθεί ο Άγιος ενώπιων του με νέα βασανιστήρια. Πράγματι οδήγησαν τον γέροντα Μάρτυρα ενώπιον του βασιλιά που βρισκόταν σε γειτονική πόλη, ο οποίος διέταξε να τον υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια τραβώντας τον από την γενειάδα. Ο Ιερέας του Χριστού επειδή δεν λυγίζει, νέα διαταγή ορίζει να διαπεράσουν στο σώμα του Μάρτυρα σούβλα, ν’ ανάψουν φωτιά και να τον κάψουν μέχρι να ξεψυχήσει. Η εντολή εκτελέστηκε αλλά ο Άγιος Χαράλαμπος δεν κάηκε μέχρι που η φωτιά έσβησε. Βλέποντας τα όλα αυτά ο αυτοκράτορας, προστάζει να συντρίψουν τα σαγόνια του Αγίου με πέτρες. Την στιγμή αυτή, μια νέα θεία επέμβαση κάνει τον τόπο να τρέμει από σεισμό. Δίχως διόλου να λογικευτεί ο βασιλιάς προστάζει να βάλουν στο στόμα του Αγίου χαλινάρι, όπως βάζουν στα ζώα και να τον διαπομπεύσουν σε όλη την πόλη.

 Και ο εξευτελισμός αυτός συνεχίστηκε και με άλλο τρόπο. Παρέδωσαν τον γέροντα Μάρτυρα σε μια χήρα  για να τον φυλάει δήθεν στο σπίτι της, αλλά όταν πλησίασε ο Άγιος στο σπίτι κι άγγιξε ένα ξερό ξύλινο στύλο, εκείνος βλάστησε και με τους κλάδους του σκέπασε το σπίτι. Η χήρα γυναίκα, καθώς και άλλοι πολλοί, βλέποντας αυτό το θαυμαστό γεγονός, πίστεψαν στο Χριστό. Μεταξύ αυτών και η κόρη του νέου επάρχου, η Γαλήνη, η οποία παρακαλούσε τον πατέρα της να σταματήσει τα μαρτύρια. Τότε ο έπαρχος στράφηκε προς τον αυτοκράτορα και του λέει: Δώσε εντολή να αποκεφαλιστεί τούτος ο γέροντας γιατί θα κάνει και άλλα θαύματα και πολλοί θα πιστέψουν.             Ο αυτοκράτορας, αμέσως διέταξε να αποκεφαλιστεί ο Μάρτυρας κάτι που ο Άγιος το δέχτηκε με μεγάλη χαρά ώστε το πρόσωπό του έλαμψε  στα μάτια όλων από θείο φως.

Οι δήμιοι τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. Εκεί ο Άγιος προσευχήθηκε προσθέτοντας τα λόγια: Μνήσθητί μου Κύριε, εν τη Βασιλεία Σου. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε: Χαράλαμπε ζήτησέ μου όποια χάρη θέλεις και θα υπακούσω τη δέησή σου. Και ο Άγιος παρακάλεσε: σε όποιο τόπο βρεθεί τεμάχιο από το λείψανό μου και όπου εορτάσουν την μνήμη μου, να μη γίνει ποτέ πείνα, ούτε πανώλη να θανατώνει τους ανθρώπους. Αμέσως μετά από αυτά ο Άγιος παρέδωσε την ψυχή του, πριν προλάβει ο δήμιος να του κόψει την τιμία κεφαλή. Ωστόσο πιστός στην εντολή που έλαβε ο δήμιος, αν και ήταν νεκρός ο Άγιος, με το ξίφος του απέκοψε την κεφαλή του. Η Αγία Γαλήνη με τιμές ενταφίασε το λείψανο του Αγίου Χαραλάμπους.

Σαν επίλογο στον βίο του Αγίου Χαραλάμπους, διάλεξα τα λόγια του Αγίου Παισίου του Αγιορείτου, ο οποίος για να μιλήσει στους πιστούς  που τον επισκέπτονταν, για την αλλοίωση του ανθρώπου, συνήθιζε να αναφέρεται στις ζωές των Αγίων. Λέει, λοιπόν, ο Άγιος: «Όταν κανείς μελετάει τα γεγονότα της κάθε γιορτής, φυσιολογικά θα συγκινηθεί και με ιδιαίτερη ευλάβεια θα προσευχηθεί. Έπειτα στις ακολουθίες ο νους να είναι στα γεγονότα που εορτάζουμε και με ευλάβεια να παρακολουθούμε τα τροπάρια που ψάλλονται. Όταν ο νους είναι στα θεία νοήματα, ζει τα γεγονότα ο άνθρωπος. Όταν σκεφτόμαστε λόγου χάριν έναν Άγιο που τον έχουμε σε ευλάβεια ή τον Άγιο που εορτάζουμε, ο νους θα πάει και λίγο παραπάνω. Θα πάει στον ουρανό και έτσι αλλοιώνεται ο άνθρωπος».

 Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί αδελφοί,

η Εκκλησία μας καθημερινά μέσα από τις ακολουθίες της, τα Μυστήρια της, τις γιορτές της, τις μνήμες των Αγίων της, θέλει να μας μεταγγίσει την χάρη του Θεού και να μας γνωρίσει την αληθινή ζωή της Βασιλείας του Θεού. Γι αυτό και κάνει το παν για να ανάψει μέσα στις ψυχές μας τον ενθουσιασμό, τον πόθο, τη λαχτάρα, την θεία φλόγα ώστε να αρχίσουμε σιγά - σιγά να τα επιθυμούμε όλα αυτά τα ανώτερα, τα ουράνια. Αυτά τα ουράνια επιθύμησε και ο Άγιος Χαράλαμπος. Το λέει πολύ χαρακτηριστικά ένα τροπάριο από την ακολουθία του. «Των ουρανίων τα κάλλη ποθήσας ένδοξε». Γι’ αυτό, συνεχίζει παρακάτω το τροπάριο, τώρα ζεις με τον Χριστό και τους Αγίους Αγγέλους.

Να εύχεστε, Σεβασμιώτατε, ώστε αυτή τη νέα χρονιά που μας χαρίζει ο Θεός να επιθυμήσουμε και εμείς ποιο πνευματικά πράγματα και να ξεκινήσουμε να ψάχνουμε, και να ζητάμε τον Θεό. Γιατί λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι «Εάν τον Θεόν ζητήσωμεν φανήσεται ημίν και εάν αυτόν κατάσχωμεν, παραμενεί ημίν». Που σημαίνει πως εάν ζητήσουμε το Θεό, εάν ψάξουμε το Θεό, θα μας φανερωθεί και εάν τον βάλουμε μέσα μας θα παραμείνει για πάντα εκεί. Τότε, θα αρχίσει η αλλοίωση της ζωής μας.   

                 

 

Newsletter

Στείλε το σε ένα φίλο